نوشته‌های ژیلا بنی یعقوب

احکام سنگین زندان امیر کوچولو برای اعضای خانواده ما

2010-01-24T20:12:10Z

بعضی وقت ها آدم نمی داند باید بخندد یا گریه کند

مثل وقتی که امیرکوچولوی هفت و نیم ساله دیروز به مادربزرگش گفته است :"فکر کنم به زودی من را هم بگیرن و ببرن زندان."

این روزها امیر هم مثل خیلی دیگر از بچه ها اخبار بازداشت ها را می شنود و حالا احتمال داده به زودی نوبت خودش برسد!نوبت خودش برسد که هنوز هشت سالش تمام نشده و کلاس دوم دبستان است.

بعد از صدور حکم هفت سال و چهار ماه زندان برای دایی بهمن اش که خیلی هم دوستش دارد ،این روزها یکی از بازی های امیر صدور حکم برای اعضای خانواده است که هر بار باعث خنده همه می شود و من نمی دانم باید بخندم یا گریه !

آخرین احکامی که امیر صادر کرده است مربوط به همین دیروز است که من خانه شان بودم و به همه گفت ساکت !ساکت !حکم صادر کرده و می خواهد اعلام کند.روی یک کاغذ سفید با خط درشت نوشته بود و می خواند:

برای مادر بزرگم به جرم نفرین کردن که هر روز و هرشب می گوید خدایا از اینایی که بهمن را بی گناه انداختند زندان ،نگذر :هشتاد سال زندان.

برای خاله ام به خاطر خواندن شعر و سرود :هفتاد سال زندان

و از همه خنده دار تر به من که رسید گفت :

برای ژیلا بنی یعقوب به جرم جریان های سیاسی ،دویست سال زندان

در حالی که همه از شنیدن آخرین حکم قهقهه می زدند ،من پرسیدم:امیرجونم ،جریان های سیاسی یعنی چی؟

نمی دونم.از تلویزیون شنیدم!

راستی یادم رفت برای خودش هم حکم صادر کرده بود:

برای امیرمهدی ،کلاس دوم ابتدایی به جرم شعار دادن در کنار تلفن خونه شون ،سیزده سال زندان

فکرش را بکنید انگار شوخی شوخی او هم یاد گرفته حکم صادر کند و چقدر هم حکم های وحشتناک و سنگین !

یک اتهام بهمن احمدی امویی:انتشار شعر حماسی از حکیم ابوالقاسم فردوسی

2010-01-20T00:18:57Z

باورکنید هر چیزی را می توانستم تصور کنم ،جز این را که یکی از اتهامات بهمن (احمدی امویی ) در حکم صادره از سوی قاضی شعبه بیست و شش دادگاه انقلاب ،انتشار شعری حماسی ازحکیم ابوالقاسم فردوسی در روز بیست و دوم خرداد ماه در سایت خردادنو اعلام شده باشد.بهمن سردبیر سایت خرداد نو بود . وب سایتی که در مجموع دو ماه فعالیت داشت

باور نمی کنید؟نه ؟اما در حکم قاضی پیرعباس ، قاضی شعبه بیست و شش دادگاه انقلاب یکی از موارد اتهامی بهمن چنین ذکر شده است :

"انتشار شعری حماسی در 22 /3 /88 جهت تهییج و تحریک مردم به اغتشاش تحت عنوان حال ما از زبان حکیم ابولقاسم فردوسی

بریزید خون از پی خواسته / شود روزگار مهان کاسته

همانا که آمد شما را خبر / که ما را چه آمد ز اختر به سر"

بیست و دوم خردادماه روز برگزاری انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری در ایران بوده است . قاضی در حکم صادره خود انتشار این شعر را مصداق تبلیغ علیه نظام و تحریک مردم جهت اغتشاش ذکر کرده است .قاضی پیرعباس در حکم خود توضیح نداده است که دقیقا کدام واژه در شعر حکیم ابوالقاسم فردوسی به مثابه تبلیغ علیه نظام است و از کدام بخش آن تهییج مردم به اغتشاش برداشت می شود.

بهمن از این مورد اتهامی خودش اصلا خبر نداشت و من بعد از دیدن متن کامل رونویسی شده حکم در دفتر وکیلش ،این را تلفنی به او گفتم .(جهت اطلاع تان معمولا احکام صادره برای متهم در دادگاه انقلاب در اختیار وکیل و متهم قرار نمی گیرد و برای آنها قرائت می شود .البته گاهی وکلا این اجاره را پیدا می کنند در دفتر دادگاه بنشینند و از روی حکم صادره رونویسی کنند. )

بهمن که انگار بیشتر از من دچار بهت و حیرت شده بود.گفت :"امکان ندارد!شعر فردوسی ؟تبلیغ علیه نظام ؟تحریک مردم جهت اغتشاش از طریق شعر فردوسی؟ ژیلا باز تو با من شوخی ات گرفته است ؟"

فکر کنم آخرش هم باورش نشد.چون کلی خندید و گفت :"متشکرم از خلاقیت تو! موضوع بامزه ای را برای خنداندن من ساخته ای ."

گفتم:" اصلا تو چنین شعری را در سایت خرداد نو منتشر کرده ای یا نه؟ گفت :من از کجا یادم بیاید؟گفت :اولا من تنها کسی نبودم که در آن سایت مطلب منتشر می کردم .ثانیا چون روز بیست و دوم خرداد بوده ،حتما برای تشویق مردم به مشارکت حداکثری در انتخابات بوده است .چون مگر روز بیست و دوم خرداد اصلا خبری از اعتراض و اغتشاش بود؟

بعد از این توضیح ها انگار هنوز هم موضوع باورش نشده باشد که گفت :"جالا جوک گفتی دیگه ژیلا!واقعیت نداشت که این یکی از اتهام من بوده است؟"

گفتم :"مگر حکم را به تو ابلاغ نکرده اند ؟"

گفت :"چرا !اما اجازه ندادند متن کاملش را بخوانم ."

بله !می فهمم !لابد مثل همان روزی که ماموران وزارت اطلاعات برای بازداشت من و تو به منزل ما آمده بودند و حاضر نشدند حکم بازداشت را به دست ما بدهند که بخوانیم و ببینیم اصلا اسم ما توی حکم هست یا نه!یادم هست یکی از ماموران وزرات حکم را از فاصله ای دور به ما نشان داد و من نتوانستم بخوانمش. حالا هم عجیب نیست که تو اجازه پیدا نکرده باشی متن حکمی را که برایت صادر شده ،به صورت کامل بخوانی."

همین قدر بس است که بدانی :" به عنوان یک روزنامه نگار در مجموع به هفت سال وچهارماه حبس تعزیری و 34 ضربه شلاق محکوم شده ای " و البته لازم نیست بدانی که یکی از دلایلش انتشار شعر حکیم ابوالقاسم فردوسی بوده.

یکی دیگر از اتهامات بهمن در همین حکم انتشار اخبار محرمانه ذکر شده است .قاضی در این باره نیز نوشته است : متهم در سایت خرداد نو اقدام به انتشاراخبار و گزارش هایی کرده که جنبه محرمانه داشته ( هشدار کارکنان وزارت کشور نسبت به دست کاری در ارای مردم )این خبری است معجول و جعلی بودن آن در پرونده اتهامی آقای ... ثابت گردیده است . قاضی توضیح نداده است که یک خبر جعلی چطور می تواند جنبه محرمانه داشته باشد.

احتمالا من از هوش کافی برای درک متن های سنگین حقوقی برخوردار نیستم.اگر کسی می داند چطور یک خبر جعلی می تواند جنبه محرمانه داشته باشد لطفا به من توضیح بدهد. از نوابغ علم حقوق و بازجویی عاجزانه می خواهم که مرا راهنمایی کنند.

آقای قاضی پیرعباس ! شما منتقد بودن را دلیل مجرم بودن بهمن دانسته اید!

2010-01-13T00:29:09Z

آقای قاضی پیرعباس !

چند روز پیش همسرم ،بهمن (احمدی امویی ) خبر حکمی را که شما برایش صادر کرده بودید ،تلفنی از زندان به من داد:"هفت سال و چهارماه حبس تعزیری و 34 ضربه شلاق برای یک روزنامه نگار !"

راستش این روزها شنیدن صدور چنین احکامی از سوی شما و همکارانتان آنقدر عادی شده است که اگر حکمی جز این می دادید ،شگفت زده می شدیم.

عجیب تر اینکه چند هفته قبل از برگزاری دادگاه بهمن ،یکی از دخترهای جوان خانواده که نسبت نزدیکی با او دارد ، به من تلفن زد و گفت شنیده است که دادگاه انقلاب به چند نفر از متهم ها حکم برائت داده است .صدایش خیلی نگران بود و گفت :"می ترسم که بهمن هم حکم برائت بگیرد."

پرسیدم :"خب این که نگرانی ندارد"

سرم فریاد زد :"چطور متوجه نیستی که اگر تبرئه بشود آبروی بهمن و همه خانواده می رود؟وقتی همه زندانی های سیاسی حکم های سنگین می گیرند اگر بهمن تبرئه شود و یا حتی حکم سبک بگیرد ،یعنی با بازجوهایش همکاری کرده است ،یعنی آن چنان که تا به حال فکر می کردیم بهمن مقاوم و مصمم نبوده است.نمی دانی اگر بهمن حکم سبک بگیرد چقدر در دانشگاه ضایع می شوم . وقتی سعید لیلاز و احمد زید ابادی و عبدالله مومنی چنین احکام سنگینی گرفته اند ،هرکس حکم نگیرد ضایع می شود."

کشور عحیبی داریم آقای قاضی !نه؟که حکم برائت در آن موجب سرمشاری خواهد بود.همسر یکی از زندانی ها نیز که در انتظار صدور حکم شما بود ،به شوهرش گفته بود :"وای به حالت !اگر کمتر از شش سال حکم حبس بگیری."

آقای قاضی ! وعده انقلابی که پدران ما در سال 57 کردند ،این نبود که در نظام برآمده از آن زندان های طولانی موجب افتخار باشد و حکم برائت موجب سرافکندگی .

مجبورم همین جا بگویم یکی از تهدیدهای برخی از بازحوها در زندان برای برخی از زندانی ها این بود :"اگر بخواهیم تو را خراب کنیم برایت حکم برائت می گیریم. "راستی چه شده است که حتی برخی از بازجوها هم حکم برائت را موجب شرمساری می دانند.

آقای قاضی !من برای شما نامه می نویسم که بگویم حتی یک لحطه از حکمی که به بهمن داده اید تعجب نکردم اما از یک دلیل شما برای مجرم دانستن بهمن شوکه شده ام.

شما می دانید که خانم فریده غیرت ،وکیل دلسور بهمن یکی از محورهای دفاعش را از او این قرار داده بود :"موکلم یک روزنامه نگار مستقل و منتقد است .او بنابر وطیفه حرفه ای یک روزنامه نگار نگاهی انتقادی به پدیده ها دارد .به همین دلیل نه فقط در دوره چهار ساله دولت احمدی نژاد در مقالات متعددش برنامه های اقتصادی وی را نقد کرده که او بارها عملکرد رییس جمهوری پیشین خاتمی و دولتش را نیز نقد کرده است .بهمن نویسنده کتاب اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی است که بخش هایی از آن به نقد عملکرد دولت مهندس موسوی در دوران نخست وزیری اش اختصاص دارد."

با خبر شدم شما برای محکومیت بهمن همین دفاعیات وکیل مدافعش را مورد استناد قرار داده و در حکم صادره نوشته اید :همین که به همه ی دولت ها انتقاد می کرده نشان می دهد که مغرض است [و لابد مجرم!] (نقل به مضمون )

آقای قاضی پیرعباس !شما واقعا منتقد بودن را دلیل مجرم بودن می گیرید؟ ایا شما می دانید که وظیفه اصلی روزنامه نگاران نظارت بر قدرت و نقد آن است .روزنامه نگار با انداختن روشنایی بر نقاط تاریک جامعه تلاش می کند به اصلاح امور کمک کند.این یک اصل پذیرفته شده و بدیهی در جهان امروز است که اگر جامعه ای به اصل مترقى نقد پاي بند نباشد و نقدهاى ديگران را برنتابد، جامعه پویایی نخواهد بود .حتما شما هم بارها جملاتی با این مضمون را شنیده اید که اگر برنتابيدن نقد ديگران تبديل به فرهنگ یک جامعه شده باشد، آن جامعه مسیری جر تحجر و پسرفت را طی نخواهد کرد.

من نمی خواهم شما را محکوم کنم ،حتی نمی خواهم که شما را متهم به بی عدالتی کنم.سالهاست که آموخته ام انسان ها را به راحتی محکوم نکنم ،حتی اگر این انسان قاضی پرونده همسرم باشد که حکم سنگین به او داده است .من می دانم مشکل ریشه ای تر از نحوه نگاه شخص شما به روزنامه نگاران و حرفه روزنامه نگاری است.شما تقصیر زیادی ندارید که ویژگی های شغل روزنامه نگاری را نمی شناسید! سالهاست روزنامه نگاران فریاد می زنند که دادگاه روزنامه نگاران باید با حضور هیئت منصفه مطبوعاتی برگزار شود.با حضور کسانی که جنس کار روزنامه نگاری را می شناسند .انها می دانند که وظیفه حرفه ای یک روزنامه نگار نگاه نقادانه به مسائل است .آنها می دانند در دانشکده های روزنامه نگاری به دانشجویان این رشته آموخته می شود که نگاهی انتقادی به دلتمردان داشته باشند و نه متملقانه.

شاید بگویید اتهام بهمن مطبوعاتی نبود!واقعا نبود آقای قاضی؟ تمام مستنداتی که شما برای محکومیت بهمن به کار برده اید به وظایف حرفه ای بهمن باز می گردد.شما او را به تبانی برعلیه امنیت ملی محکوم کرده اید.تنها دلیل این اتهام سردبیری سایت خرداد نو بوده است .آیا سردبیری یک وب سایت چیزی جز فعالیت مطبوعاتی است؟تبلیغ علیه نظام ،تبانی و توهین به رییس جمهور همه و همه اسامی مختلفی است که این روزها باز پرس های دادگاه انقلاب برای فعالیت های روزنامه نگاری بهمن و سایر روزنامه نگاران زندانی به کار گرفته اند.جز این است؟ آقای قاضی !می دانم اگر صفحه های طولانی را در وصف نقادی و جامعه نقدپذیر سیاه کنم ،فایده ای نخواهد داشت چرا که احتمالا خواهیدگفت این ها سوغات غرب است.

اما شنیده ام یک انسان کاملا مذهبی هستید.بنابراین در ستایش نقادی جمله معروفی از پیامیر گرامی اسلام را به یاد شما می آورم :"به چهره چاپلوسان و متملقان خاک بپاشید."

به همین دلیل به جای دلیل آوردن از اندیشمندان جهان در ضرورت نقد و نقدپذیری جوامع بخش هایی از جملات یکی از دوستان حوزوی شما را به یادتان می آورم که در وصف نقادی های آقای مصطفی خمینی فرزند رهبر فقید انقلاب نگاشته است:

"ستونهای علم با پیچک نقد جاذبه و طراوت می گیرد، قلب دانش با خون نقد می تپد ساحلهای ناشناخته بحث با کشتی نقد فتح می شود و قانون ظهور اندیشه های برتر در حکومت نقد سامان می پذیرد:مصطفی خمینی همه را نقد می کرد،همه زمینه ها را نقد می کرد و همیشه نقد می کرد. چرا که می دانست نقد، گوهر ذهن بشر است . نقد حد و مرز نمی شناسد(به نقل از سایت اطلاع رسانی حوزه نت ،مقاله ی نقد اصولی از دیدگاه مصطفی خمینی )

حالا معیارهای روزنامه نگاری مستقل برایتان ارزشی ندارد، آیا نامه 53 امام علی هم اهمیتی ندارد که به کارگزارانش آموخته است که عرصه ای را فراهم کنند که مردمان به راحتی و با صراحت و شفافیت سخن گویند و انتقاد کنند و دغدغه ای نیز نداشته باشند که این امر برایشان پیامدهای خطرناکی دارد(تفسیر موضوعی نهج البلاغه ، مصطفی دلشاد)

حالا شاید به نظر شما این از آموزه های غربی ها به روزنامه نگاران باشد که قدرت را نقد کنند! در باره توصیه امام علی چه می گویید که "جامعه ای که در آن فرهنگ مشارکت و نصیحت و نقد نباشد ،از رحمت و برکت به دور است :"در مردمی که نصیحت کننده یکدیگر نیستند و نصیحت کنندگان را دوست نمی دارند ،خیری نیست(غررالحکم ،جلد دوم ،ص 267)

آقای قاضی !

اگر منتقد بودن یک روزنامه نگار برای شما نشانه غرض ورزی است در دنیای روزنامه نگاری نشانه شرافت ، استقلال و حرفه ای بودن یک روزنامه نگار است .یعنی روزنامه نگاری که رها از همه وابستگی های سیاسی و جناحی سعی می کند وظیفه حرفه ای اش را انجام بدهد.چرا که اویک روزنامه نگار است ،یک روزنامه نگار مستقل.

شیوای عزیز !طاقت بیار

2010-01-03T00:26:22Z

نگران شیوای عزیزم هستم که این روزها در سلول انفرادی است .سلولی که سرمایش او را خیلی اذیت می کند .بارها به زندانبان هایش گفته خیلی سردم است اما باعث نشده که به او پتوی اضافی بدهند.

نگران شیوای عزیزم هستم که برخلاف روح قوی اش ،جسمی نحیف دارد و من نگران غذا نخوردنش هستم و بیمار شدنش .شنیدم چند روز پیش به خاطر اعتصاب غذا به بهداری زندان منتقل شده بود و این من را خیلی نگران کرده

کاش می توانستم صدایش را بشنوم و از سلامتش مطمئن .کاش می توانستم به او بگویم :طاقت بیار !دوست من .طاقت بیار!

نامه پدر و مادر شیوا نظر آهاری به بازجویش را بخوانید

شیوا قصدی جز دفاع از انسان ها ندارد

گفت و گو با دکتر زهرا رهنورد -بخش پایانی

2009-12-31T00:31:38Z

- زنان

گفت و گو با دکتر زهرا رهنورد-بخش نخست

2009-12-23T23:37:54Z

- زنان

آقای دادستان تهران ! اجازه ندهید بهمن را از سلول انفرادی به دادگاه ببرند

2009-11-28T21:19:42Z

محاکمه بهمن به زودی در شعبه 26 دادگاه انقلاب تهران برگزار می شود.او همچنان در سلول انفرادی به سر می برد و من حتی نمی دانم که از روز برگزاری دادگاه خودش مطلع شده است یا نه؟تمام تماس های تلفنی و ملاقات هایش را با ما قطع کرده اند و در چنین روزهایی که باید خودش را برای دفاع آمده کند ،این موضوع خیلی نگرانم می کند.در سلول انفرادی حتی حق داشتن قلم و کاغذرا هم ندارد.او چگونه می تواند در چنین شرایطی و بدون حق تماس با ما و یا وکیلش خود را برای جلسه دادگاه آماده کند؟به همین خاطر نامه ای برای داستان تهران نوشته ام که شاید وضع ویژه او را مورد توجه قرار دهد.امیدوارم که توجه کند.

متن این نامه چنین است :

آقای دادستان تهران

در ملاقاتی که چندی پیش با شما داشتم با خوشرویی زیاد با من گفت و گو کردید .گلایه هایم را از آنچه در این مدت بر همسرم ،بهمن احمدی امویی رفته بود،شنیدید.حتی وقتی گفتم که " آقای دادستان گاهی فقط یک درصد احتمال بدهید که حق با زندانی و یا خانواده اش باشد و نه با بازجوهای پرونده ،لبخندی زدید و گفتید :"بله !احتمال دارد وبه همین دلیل هم فقط حرفهای آنها را نمی شنویم و حرفهای شما را نیز گوش می دهیم ."

آقای دادستان در همان جلسه به شما گفتم که همسرم چند ماه است که در بلاتکلیفی کامل به سر می برد و حتی پرونده ثبت شده ای در دادگاه انقلاب ندارد و شما همان موقع گوشی تلفن را برداشتید و دستور ردادید هرچه زودتر پرونده اش در مسیر قانونی قرار گیرد.

برای شما توضیح دادم که بهمن و خیلی دیگر از زندانی های حوادث پس از انتخابات روزهای طولانی را در زندان انفرادی گذرانده اند و به یادتان آوردم که حتی براساس قوانین داخلی ایران انفرادی به خودی خود به عنوان آزار و شکنجه متهم شناخته شده و به همین دلیل غیرقانونی است.گفتید از وقتی شما دادستان شده اید تمام تلاش تان را در این باره به کار بسته اید و تقریبا همه زندانی های حوادث پس از انتخابات را از انفرادی خارج کرده اید.گفتید همه تلاش تان را می کنید که حقوق شهروندی همه متهمان مراعات شود و محاکمه شان در شرایطی انسانی و مناسب برگزار شود.

آقای دادستان !بهمن پس از تحمل 65 روز انفرادی دربند 209 اوین به بند عمومی منتقل شد اما ده روز پیش او را به خاطر اعتراض به وضع نامناسب بند 350 دوباره به سلول انفرادی تبعید و حق تماس تلفنی و ملاقات را از او سلب کرده اند.بنا ندارم که در این نامه به شرایط نامناسب و گاه غیر قابل تحمل این بند بپردازم ، نمی خواهم به شدید بودن مجازاتی که برای همسرم به خاطر اعتراض به شرایط نامناسب زندان در نظر گرفته اند ،بپردازم. حتی نمی خواهم بپرسم چرا شدیدترین نوع مجازات را در این مورد برای بهمن در نظر گرفته اند؟من فقط می خواهم به یاد شما بیاورم که جلسه محاکمه او به زودی در دادگاه انقلاب برگزار خواهد شد و این کمترین حق یک متهم است که بتواند در روزهای قبل از محاکمه اش خود را برای دفاع آماده کند.شما این حق را برای او قائلید یا نه؟ آیا این حق را برای او قائل هستید که در چنین روزهایی بتواند با وکیل و خانواده اش تماس و ملاقات داشته باشد یا نه ؟شاید که نیازمند آماده کردن مستندانی برای دفاع از خود باشد ،شاید که نیازمند مشورت گرفتن باشد و اصلا شاید فقط و فقط نیازمند روحیه گرفتن باشد تا در یک شرایط روحی مناسب تر در دادگاه حاضر شود.

آقای دادستان !اما همه این حقوق اکنون از او گرفته شده است ،او حق ندارد از امکان تلفن و ملاقات با خانواده و وکیلش استفاده کند . ما حتی نمی دانیم که آیا او از زمان برگزاری جلسه محاکمه اش با خبر است یا نه؟همه این مسائل من و دیگر اعضای خانواده بهمن را به شدت نگران کرده است.

آقای دادستان !اگر تنبیه بهمن را به خاطر اعتراضی که به شرایط نامناسب رفاهی و بهداشتی بند کرده ،ضروری می دانید ، شاید بتوانید اجرای بخشی از این تنبیه را به روزهای پس از دادگاهش منتقل کنید. اجازه بدهید در چنین روزهایی با بودن در سلول عمومی و حق استفاده از تلفن و ملاقات خودش را برای دادگاهی که به زودی برگزار می شود ،آماده کند.

آقای دادستان !اجازه ندهید که بهمن احمدی امویی را از سلول انفرادی به دادگاه ببرند.این اتفاق بی شک با گفته های شما در رعایت اصول شهروندی متهم مغایر است.

ژیلا بنی یعقوب

For you, who are in solitary confinement on our wedding anniversary

2009-11-21T19:49:51Z

Wednesday, 18 November 2009

By Jila Baniyaghoob

Today, it is exactly eleven years that I have been with you. It was exactly on such a day that we began our life together. On that day, we had a simple and small ceremony to celebrate that beginning. You were as simple as ever. You did not even put on a suit. You were wearing the same pair of jeans and the shirt that I liked and you liked. It was only when were taking pictures and our friends and relations insisted that you also put a jacket on.

‘We've never seen such an unpretentious bride-groom,' everybody was saying. Like me, you also did not have the patience to sit on the special chairs for the bride and bride-groom for several hours. Instead, you kept walking up and down.

Upon arrival, the guests would ask about the bride and bride-groom: “Where is she? Where is he?” Eventually, they would find me with my friends in a corner of my mother's small apartment. But you were nowhere to be seen! You were either in the court-yard helping prepare the dinner, or in the kitchen, or somewhere else, doing something.

Today, I am looking at our pictures – at the same informal clothes and the smile that adds to your kind spirit. I am writing for you and try not sob or weep. I have promised both to you and to myself to remain strong.

Bahman*, I am writing after eleven years for you who on our wedding anniversary are in a corner of a cell in solitary confinement. You must also be thinking of the same day, remembering that I could not put up with the formal dress either. After a couple of hours, I managed to change my white wedding dress with a simple shirt and a pair of trousers. ‘That's better,' you said, after seeing me in the informal clothes. ‘Those clothes don't suit you. The simple shirt and pants suits are much more elegant on you.'

It was so funny at dinner time, when everybody was eating, except you and I, because there was no food for us. It seems food had run out, just for you and me.

‘Attention! Attention!', I said, addressing the guests. ‘I have an important piece of news for you. The bride and the bride-groom are noted only when they wear formal clothes. Since Bahman and I are not wearing such clothes, everybody has forgotten to give us food!'

Everybody laughed. My lovely auntie brought us a plate of food. ‘May God take my life away,' she exclaimed. ‘The bride and the bride-groom should have dinner before anybody else.'

‘But that's for distinguished brides and bride-grooms,' you said, ‘not for me and Jila.'

And now, what are you doing in solitary confinement? Which image of our wedding are you remembering? Maybe you are thinking of Saied Leylaz [a journalist colleague who is also in Evin prison], who was your witness to the wedding and was busy singing the marriage book. As always, Saied was energetic, telling jokes and making everybody laugh. Now, both you and the witness to your wedding are in jail. Who would have thought of that?

I know that my loneliness is one of your biggest worries these days. But I am not alone. You don't know how good our people are. The Green Movement has opened people's hearts to each other and brought them closer together.

When you come out, I will tell you that our good friends have become even better friends these days. Even those who had been upset with us once for one reason or another are so kind and supportive these days. When you come, I will introduce you to my new friends, all of them gifts that were given to me by prison, and gifts given by the Green Movement.

There were lots of good things about prison, but perhaps the most important of all are the new friends that I have made. Some of these friends have been freed from prison and some are still there. I am proud of all of them and their friendship.

I also have unseen friends whose only contact with me is through their very kind emails. You don't know what good companions they are for my sorrows and joys. Every moment, they worry about you and about me; they worry about all the prisoners and their families.

*Iranian Journalist .

برای روزنامه نگاران شریف وطنم ،احمد زید آبادی ،بهمن احمدی امویی

2009-11-20T21:06:15Z

- جامعه

برای عاطفه نبوی ،شیوا نظرآهاری

2009-11-20T20:56:02Z

- زنان