يك پيام بفرستيد

ژیلا بنی یعقوب عزیز سلام. نخستین بار که نوشته هایت را میخواندم آنقدر گریستم که فراموشم شد می توانم گوشه ای از همدلیم را با تووهمسرت و دیگر دوستان در بندت بریزم در ظرف واژه ها و تقدیم حضورت کنم. دور نیست آن روزی که سیم خاردار خیالی مات باشد مات تر از شیشه های کابین ملاقات... خدا یارتان.